Dat ondanks het digitale geweld, de analoge fotografie nog steeds springlevend is bewijst Leo Doise.

 

Ik beschouw me nog altijd als een prille beginner. Tot een drietal jaar geleden had ik alleen wat vakantiekiekjes gemaakt, die ik bij de fotograaf binnenbracht. Wel altijd belangstelling gehad voor fotografie en fotografen... Enkele familieleden en kennissen waren of zijn gepassioneerde hobbyisten. Ik had misschien wel een oog ontwikkeld voor goede foto’s, maar ik wist niet hoe ze te maken. Een drietal jaren geleden kocht ik een digitaal toestel met zoom. Ik werd lid van de fotoclub, maar ik vond dat ik te weinig vooruitgang boekte.

Een tip van een medelid van de fotoclub leidde me naar de opleiding analoge fotografie aan de academie te Leuven: daar was een goede leraar! Ik schreef me in, en nam voor de cursus m’n oude analoge reflexcamera met 50mm lens terug ter hand. En ik heb het gevoel dat ik na dit eerste jaar opleiding, o.a. dankzij het exclusief werken in zwart-wit met die éne 50 mm lens en het verbod om te croppen, behoorlijke vooruitgang heb gemaakt. Je bent verplicht je te concentreren op het belangrijkste: licht en compositie. En het werk in de donkere kamer beviel me wel.

Soms wordt me verwonderd gevraagd waarom ik voor analoge fotografie heb gekozen. Ik wil hier geen polemiek over analoog versus digitaal beginnen. Tenslotte is het beeld zelf het enige wat telt en ik heb onvoldoende ervaring met beide vormen om me over de relatieve voor- en nadelen uit te spreken. Voor de beginneling is het belangrijkste voordeel van analoge fotografie misschien dat het leerproces technisch veel minder ingewikkeld is. Je bent van bij het begin intensief bezig met het bekijken en beoordelen van door jezelf afgedrukte beelden op papier. Het digitaal proces, van de opname over bewerking (met bijv. al x manieren om te verscherpen) naar goede printkwaliteit, is volgens mij technisch véél ingewikkelder. Bovendien kan digitale fotografie je tot gemakzucht verleiden: in- en uitzoomen, telkens opnieuw proberen want je kunt zomaar wissen...
Overigens leer ik ook veel op onze fotoclub: mekaars foto’s bekijken en beoordelen is heel verrijkend. En tijdens de foto-uitstappen zie je hoe ervaren medeleden nog een uitstekend gecomponeerde foto maken waar je zelf in ’t geheel (nog) niets opgemerkt had. Ik heb nog veel te leren, maar dat is het leuke eraan!

 

De foto’s zijn gemaakt met Kodak Tmax 400 film ontwikkeld in HC110. Op de academie wordt afgedrukt op Ilford barietpapier.

 

Leo Doise